o8iu7yepoliu

Znaszli ten kraj,

    Gdzie cytryna dojrzewa,

Pomarańcz blask

   Majowe złoci drzewa?

Gdzie wieńcem bluszcz

   Ruiny dawne stroi,

Gdzie buja laur

   I cyprys cicho stoi;

Znaszli ten kraj?

    Ach, tam, o moja miła!

Tam był mi raj,

    Pókiś ty ze mną była!

 

Znaszli ten gmach,

    Gdzie wielkich sto podwoi,

Gdzie kolumn rząd

    I tłum posągów stoi,

A wszystkie mnie

    Witają twarzą białą:

Pielgrzymie nasz,

    Ach, co się z tobą stało!

Znaszli ten kraj? – 

    Ach, tam, o moja miła!

Tam był mi raj,

    Pókiś ty ze mną była!

  

Znaszli ten brzeg,

    Gdzie po skalistych górach

Strudzony muł

    Swej drogi szuka w chmurach,

Gdzie w głębi jam

    Płomieniem wrą opoki,

A z wierzchu skał

    W kaskadach grzmią potoki;

Znaszli ten kraj?

    Ach, tu, o moja miła!

Tu byłby raj,

    Gdybyś ty ze mną była!

oliuyet

 Bądź zdrowa! - tak ponury Byron żegnał żonę,
Tak i niejeden luby lubą swą niestałą,
Lecz mych pożegnań chwila będzie oniemiałą,
Chociaż zawsze wymowne oczy wspłomienione.

Teraz więc, póki jeszcze Niebo jest łaskawsze,
Póki jasność Twych spojrzeń jeszcze dla mnie świeci,
A zasłona przyszłości czarnych chmur nie wznieci,
Żegnam Ciebie, o luba, żegnam Cię na zawsze.

Na zawsze?... - może z żalem Twe usta powtórzą,
Może nawet Twe oko w rozstania godzinie
Uroni łezkę, kiedy wspomnienia się wzburzą.

Lecz żal ten, jak ślad łodzi płynącej, przeminie
I łza oschnie, gdy losy radość Ci wywróżą,
I w pierzchliwej pamięci pamięć o mnie zginie.

Cyprian Norwid - '' Mój ostatni sonet. ''